باشد ، حال آن‌كه وجود يكى از شيعيان و مواليان اجدادش ، باعث رفع عذاب و بليّه از اهل بيتى گرديده است ، چنان‌چه در رجال كبير از زكريّا بن آدم كه از روات و اصحاب حضرت امام رضا عليه السّلام است ، روايت نموده كه گفت : خدمت حضرت رضا عرض كردم : من اراده دارم از ميان اهل بيت خود بيرون روم ، زيرا بسيارى از سفها در ميان آن‌ها پيدا شده است . آن جناب فرمود : اين كار را منما ! زيرا به واسطهء تو از اهل بيتت دفع مىشود ؛ يعنى بليّات و مكاره ، چنان‌كه به واسطهء حضرت ابى الحسن موسى بن جعفر عليهما السّلام از اهل بغداد دفع مىشود . در ترتّب اين فايده بر وجود شريف امام ، فرقى ميان حضور و غياب او نيست ، كما هو الواضح . [ مناظرهء شيخ صدوق ( ره ) ] كلام حقّانى عن الصدوق الثّانى در رسالهء شيخ جليل دوربستى كه در باب مناظرات شيخ جليل ، صدوق الطايفه - رضوان اللّه عليه - با مخالفين در مجلس امير ركن الدّوله بويهى است ، آورده : امير مزبور ، شيخنا المسطور را فرمود : مرا از امامتان ، صاحب الزمان عليه السّلام خبر ده كه چه وقت ظهور مىكند ؟ صدوق فرمود : خدا صاحب الزمان را به جهت امرى كه اراده داشته ، غايب كرده است ، پس وقت ظهور آن‌را كسى جز خدا نمىداند و پيغمبر فرمود : مثل قائم از فرزندان من ، مثل قيامت است كه خداى تعالى در امر قيامت فرموده : قل علمها عند ربّي . امير گفت : چگونه رواست آن جناب به اين عمر طولانى ، تعيّش نمايد ؟ صدوق فرمود : اين چه جاى تعجّب است ؟ مگر عمر معمّرين به سمع شريف ، نرسيده است ؟ امير گفت : بلى ، و لكن آن‌ها صحيح نيستند .